Juliusz Bursche (1862–1942) – doktor teologii, pastor warszawskiej parafii Świętej Trójcy, od 1904 r. generalny superintendent, a od 1936 r. pierwszy biskup Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w II RP – był jedną z kluczowych postaci polskiego protestantyzmu. Pochodzący z rodziny o niemieckich korzeniach, konsekwentnie opowiadał się za polskością i dążył do usamodzielnienia oraz polonizacji Kościoła luterańskiego, m.in. poprzez wprowadzenie języka polskiego do liturgii. Zaangażowany w sprawę niepodległości, działał w Radzie Regencyjnej, uczestniczył w konferencji pokojowej w Paryżu i zabiegał o przyłączenie Mazur do Polski. Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez Gestapo; zmarł w 1942 r. w niemieckim więzieniu, stając się symbolem losu polskich ewangelików, którzy wierność Polsce i własnemu Kościołowi przypłacili życiem.